Posts

Showing posts from September, 2014

के रमाइलो छ र दशैं??

के रमाइलो छ र दशैं? काठमाडौँमै जन्म भयो, यहीं हुर्किएँ | न त अरुझैं गाउँ जाने भनेर रमाउन सकिन्छ | केटा-केटी रहिएन, नयाँ लुगाको आशमा दशैं कुरिन्न, चाहिएको बेला किनिएकै छ | 'चिची' खान पनि दशैं कुर्न पर्दैन; अझ आफुँ त शाकाहारी, त्यो प्रलोवनमा पर्ने कुरै भएन | बच्चा जस्तो चंगा उडाउने, लंगुर्बुर्जा खेल्ने चलन अहिले त्यति छैन | अहिलेका बच्चा, कम्प्युटर र फोनमै ब्यस्त | तास खेल्न नि दशैं तिहार कुर्न परेन | मान्छे भेला भयो कि तास खेलेर 'टाइम पास' गरिन्छ | अहिलेका जस्तो बस्ति कहाँ थियो र ऊ बेला, खुल्ला ठाउँमा लिंगे पिंग हाल्थे, अहिले त पिंग कहाँ हाल्या छन् भन्दा पनि, खुल्ला ठाउँ कहाँ छ खोज्नु पर्ने | टीकाको दिन, टन्न दक्षिणा कमाइने प्रलोभनमा भए पनि मामाघर कहिले पुगौं जस्तो हुन्थ्यो | अहिले त्यो हर्ष पनि रहेन | फेरी अचेल त टीका थापेर ठूला-बडाको आशिर्वाद भन्दा पनि बढी 'व्यङ्ग्य' पाईन्छ | मोटो मानिस हो भने, 'ल चाडैं जिउ घटोस्' भन्ने आशिष, आशिष नभई व्यंग्य हो | त्यस्तै पातलो मानिस छ भने त्यै किसिमको आशिष आउँछ | कपाल/दारी लामो भए त्यसमा व्यंग्य, कपाल झरेको भए त्यसमा…

एकादेशमा

एकादेशमा,
"दयाको सागर"
श्रीरामले,
रावणले भगाई लगेको,
आफ्नी 'प्राण-प्यारी' पतिव्रता पत्नी,   सीतालाई समेत,
अग्निको परीक्षा दिन लगाए,
'पवित्रता' को...

एकादेशमा,
"देवादि-देव महादेव" ले,
"परम सुन्दरी" पार्वतीलाई
कैलाशमा एक्लै छोडी,
श्लेषमान्तक वनमा,
किराँत रुप धारण गरी,
किराँतिनी सँग,
पार्वतीलाई नै 'बिर्सिएर" रहे |
पछी, त्यो किराँतिनी,
पार्वती नै हो भन्ने जानी,
'कुलेलम" ठोके..

तिनै "भक्तवत्सल" शिव-ले,
आफ्नी "परमभक्त" वृन्दाको,
"पति-व्रता धर्म" हरण गर्न,
"करुणामयी" श्रीहरि विष्णुलाई,
पठाई,
छल-कपटले जालन्धरसँगको,
युद्ध जिते |
"लक्ष्मी-पति विष्णु" ले पनि
अर्काको स्त्री प्रतिको छल,
ढुंगा, घाँस, झार, वृक्ष
भई सहन पर्यो |

एकादेशमा,
'प्रेमको प्रतिक'  भगवान श्रीकृष्णले,
राधालाई यति 'प्रेम' गरे
कि,
उनीले हरेक स्त्रीमा 'राधा' देखे,

१६१०८ गोपिनीहरु सँग,
'शारीरिक प्रेम' गरे |

र आज,
म जब जब मन्दिर जान्छु,
म देख्छु,
थुप्रै युवतीहरुको भींड,
जप…

चन्द्रमा

Image
म सुन्छु,  एक  प्रेमी  आफ्नो प्रियसीसँग,  अँगालोमा बेरिई,  एकको ढुकढुकी  अर्कोले महसुस गर्दै,  भन्छ, 'प्रिया, तिमी चन्द्रमा जस्ती छौ |'

अनि त्यहाँ,  जोडिन्छन् ओठमा ओठ, केटी लाजले भुतुक्कै हुन्छे,  तर त्यो लाजले उसलाई उत्ताउलो पार्छ, र अझ समीप हुन्छे | सामिप्यताले जब कुनै सिमा जान्दैन,  दुई शरीर जब एक हुन लालायित हुन्छन्,   अनि रन्को मार्छन्,  तब समर्पण गर्छे ऊ,  आफ्नो सारा, उसको प्रेमीलाई.. र फूल्न पुग्छ, त्यहाँ,  प्रेमको सुन्दर फूल.. 
अनि म हेर्छु,  त्यो चन्द्रमालाई,  जससँग त्यो प्रेमीले  आफ्नी प्रेमिकालाई,  दाँजेको थियो |  र म देख्छु,  एउटा उदास चेहरा, एउटी उदास युवती,  सेतो धोतीमा बेरिएकी, कल-कलाउँदो यौवनमै,  विधवा भएकी,  एउटी फक्रन नसकेकी कोपिला..
उसलाई हेर्दा लाग्छ,  उसका रङ्ग उसमा भरिन नपाउंदै,  कतै उडेको थियो |  ऊ रंगीन हुन चाहन्न,  या त रंगीन हुनै सक्दिन, समाजको डरले |  कलकलाउँदो उमेरमा 'उसको'  पतिको देहान्त हुँदा,  उसलाई लोग्ने टोकुवा भनियो |  आज ऊ,  समाजको 'कर र डर' भित्र च्यापिएर,  लाचार बनेकी छे |  त्यो कालो धब्बा, उसमा,  समाजले पोतिदिएको हो |  त्य…